Featured

Hou moed!

Ons almal moet ons eie berge oor, daar is erge kanker, egskeidings, emigrasie, werkloosheid, siekte en dood. Gister tel ‘n pa sy babaseuntjie in die lug op, druk hom teen sy bors vas en sê: “Daar moet hoop wees as God nog babatjies gee.”

Die brandstof prys styg weer sterk en so staan ons gesin na 7 vanaand by Shell om tot barstens toe op te vul.  Die dampe van diesel en petrol meng om ons. Die petroljoggie is afgetrokke. Weg van my motorvenster af is hy in ‘n gesprek met die ander pertroljoggies betrokke. Hulle redekawel, hy is ongelukkig maar die ander is besig, haastig, met motors wat bly instroom. Ek sien hoe daar ‘n onderonsie is oor ‘n kaartmasjien en hoe hy ‘n ander een gaan haal. Hy loop weg met my kaarte en roep na die ander maar niemand gee gehoor. Kop skuddend kom trek hy my kaart deur die gleuf, loop weer weg en roep weer, bekla sy lot by ‘n mede petroljoggie wat darm hoor maar net skouers optrek en hom voort haas. Na my debietkaart is dit die promosiepunte kaart wat deur die gleug moet gaan. Hy vra omverskoning hy moet net die ander kaartmasjien in die hande kry vir hierdie kaart.

Die woorde HOU MOED kom in my gedagtes op, ek kyk na die merke op ons motor se voorruit, en dink, is dit ek wat moet moed hou, of hy, my ruit is nie eens soos gebruiklik skoongemaak nie. HOU MOED kom dit weer by my op. Hoe sê mens HOU MOED in engels wonder ek… Gaan ek hom die gebruiklike tip gee al is my venster vuil wonder ek? Dalk het hy dit juis vanaand meer nodig as gewoonlik? Daar is ‘n blink munt beskikbaar, ek haal dit uit, sit en wag.

Hy kom terug, die masjientjie spoeg die puntestrokie uit. Sy oë is dof. Hy gee die strokie saam met die kaart terug.

“Here you go, thank you.” sê ek met die aangee van die munt, en toe borrel dit net uit:

“HOU MOED!” sê ek vir hom.

“Verstaan jy my?” wonder ek hardop, effe desperaat.

“Ja ek doen” antwoord hy.

“HOU MOED!” borrel dit weer oor my lippe en in daai oomblik breek ‘n glimlag deur op sy gesig, dit is asof iemand die lig in sy oë aanskakel. Hy knik ons glimlag vir mekaar en ek ry weg en terwyl ek wegry bly sy glimlag en die lig in sy oë my by.

 

Advertisements

Die Jakarandas blom… daar is hoop

Bome is anders as gras, gras wag vir reën, maar terwyl die wêreld nog wintervaal en stowwerig is waai die boomsade wat hartnekkig aan takke vas geklou het tydens die bar koue seisoen nou deur die September lug met die hoop dat enkeles wel op vrugbare grond sal val. Daar het nog geen reën geval nie maar sagte groenknoppies stoot blare en bloeisels uit in onuitspreeklike hoop op nuwe lewe. Die Jasmyn in my agtertuin en die Jakaranda by ons tuinhekkie roep Lente eerste uit. Hoe diep hul wortels moet gaan om so voor die reën seisoen te kan bot en bloei kan ek nie sê nie, dit vul my egter met verwondering.

Etlike jare terug tydens ‘n heerlike kamp vakansie aan die suid-kus besoek ons ‘n koffieplaas. die gids verduidelik dat hul nou in hul derde jaar van droogte is maar ‘n rekord oes verwag omdat die koffieboonbome in desperaatheid meer bloeisels uitgestoot het as ooit van te vore. Dis ingeprogrameer sien, die vemoë om in die moeilikste van omstandighede alles in te sit met die hoop op lewe, selfs vir bome. Hy verduidelik ook dat hul die bome gaan verloor as dit nog ‘n jaar so droog is, hul het die einde van hul uithou bereik. Bloeisels sal in die volgende seisoen aansienlik minder wees.

Daarom bid ek vir reën, diep deurdringende reën, nie omdat ons dit verdien nie maar omdat reën die diepste toonbeeld van genade is. Ons in Suid Afrika het genade reën so nodig. Genade reën wat oor almal val ongeag geskiedenis of stand of taal want al stoot die Jakaranda persblomme uit sal die verwoestende ook op ‘n tyd so erg word dat diep grondwater wegraak en dit sal my hart breek as die hoop van bot en bloei voor die eerste reëns beskaamd moet staan.

 

Sunnyside-up

Ek kyk gister hoe my agtjarige met vreugde sy sunnyside-up eier op ‘n roostebroodjie eet. Onbewustelik maak hy sagte genoeglike kreun geluidjies. Mense maar dit is vir hom lekker. Pa se kind wat eier, planne maak en bou aan betref. Ja sy pa hou van sy eiers sunnyside-up, myne moet jy omdraai en versigtig gaar maak sodat die geel nog ‘n sagte kern het. Ek weet nie watter eier die meeste moeite is nie maar wat belangrik is, is dat ons almal wat al suksesvol eier kan gaarmaak moeite doen met mekaar se ontbyt. Groot moeite want elke lid van die gesin mag aandui hoe gaar hul eier moet wees.

Die kweek van ‘n kultuur waar ons moeite doen vir mekaar is seker een van die belangrikste aspekte van gesin wees. Dis ook waar dade praat van behoort en lief hê. Met verjaarsdae mag elkeen van ons ontbyt en aandete kies en tydens daardie ontbyt is ‘n eier gebraai, gebak, gekook, fransebraaibroodjie of omelet altyd tersprake. Mens kan seker met ‘n knippie sout sê eier is deel van ons gesin se liefdes taal.

Wanneer ‘n dag te druk was vir selfs die prutpot is eier genadekos. Soms word magies vol met ontbyt vir aandete en dis net so bederf soos wegneemetes want ontbyt in ons huis is ‘n vreugde. In die laaste jaar het die voorreg van seisoenale ontbytvrugte soos koejawels, perskes, papaja, druiwe, lemoene, naartjies en heerlike pomelos by gekom. Die knaap wat lief is vir sunnyside-up geniet hierdie vrugte met die selfde vreugde as sy pa wat dit vir ons skil of voorberei.

Eiers is nie duur nie, maar in ons huis is dit priceless wanneer dit met liefde gaar gemaak is!

Dis nag, daar is n see van liggies

In Pretoria sien 'n mens nie baie sterre nie maar kom jy oor menige bult saans sal die heuwels oortrek wees met liggies van duisende vensters uit duisende woonplekke. Kleintyd was Johannesburg en Pretoria se liggies vir my n wonderwerk, verwonderd sou ek deur die venster staar en wonder oor die inwoners. Eet hul aandete, gesels hulle, lag hulle, baklei iemand erens, is hulle ok.

Toe ons in 1997 Pretoria toe moes trek het alles in my daar teen geskop. My droom was n plattelandse lewe met my gesin weg van die geskarrel en geraas.

Kort na ons intrek is daar n bring en braai by Louis se werk en sy bestuurder heet ons skertsend welkom aan hierdie kant van die rookgordyn. Jy sien sê hy Johannesburg het baie besoedeling en veldbrande maar as jy n rokie in Pretoria sien kan jy maar weet iemand is erens besig om te braai.

So word een jaar in die Jakarandastad hierdie jaar 20jaar. Ons word lief vir Oktober maand se persblomme en al vyf ons seuns word hier gebore. Ons skrop nes, bou vriendskappe en word deel van 'n geloofsgemeenskap wat groter en sterker is as wat ons kon besef.

Mense word die antwoorde op probleme en gebede. Mense word geleenthede vir bou en groei. Die netwerk van ons bestaan in die see van liggies bring volhoubaarheid in moeilike omstandighede. Daar is deurbreek en genade, vergifnis en liefde. Vriendskappe groei verby kennis wees tot eerlik wees soms in rou en seer en soms in jubel vreugde.

So is ons huis se liggies ook nou deel van die see van liggies, liggies wat saak maak.

A New and Living Way

 Therefore, [c]believers, since we have confidence and full freedom to enter the Holy Place [the place where God dwells] by [means of] the blood of Jesus, by this new and living way which He initiated and opened for us through the veil [as in the Holy of Holies], that is, through His flesh,  and since we have a great and wonderful Priest [Who rules] over the house of God, let us approach [God] with a true and sincere heart in unqualified assurance of faith, having had our hearts sprinkled clean from an evil conscience and our bodies washed with pure water.  Let us seize and hold tightly the confession of our hope without wavering, for He who promised is reliable and trustworthy and faithful [to His word]; and let us consider [thoughtfully] how we may encourage one another to love and to do good deeds, not forsaking our meeting together [as believers for worship and instruction], as is the habit of some, but encouraging one another; and all the more [faithfully] as you see the day [of Christ’s return] approaching.

Hebrews 10 :19-25

Bruinoog genade.

Ek het baie gedink die laaste tyd, oor soveel dinge. Gróót goed, klein jakkalsies en die wonderbaarlike alledaagse wat soms die meeste waarde het.

Ons het n hond, haar naam is Sasha, ek nooit geweet dat honde hiperaktief kan wees nie… Sasha is, en net soos by hiperaktiewe mense is daar n ruimskootse toedeling van intelligensie gewees toe sy geskape is.

Sasha maak my vies, sy maak my hartseer, sy maak my bly om by die huis te kom en ja ek het al deurnag vir haar veiligheid gebid want sy hou daarvan om uit te glip. Genade is dat daar wonderlike mense in ons buurt is en Sasha help ons geduldig om hul een vir een te ontmoet.

Pure hond  sal sy vir sekere mense grom en het sy ook al die apteek se motorfietsbode ingehardloop en amper aan sy boud gegryp. Hy moes behoorlik  holrug met die wegjaag slag. Ek het níé geweet ‘n Labrador kan so vinnig hardloop nie!

Aan die anderkant kén sy n barmhartige samaritaan n myl ver uit en dink nie twee keer om in n kar in te klim of n erf binne te gaan as n bekommerde hondeliefhebber haar innooi nie.

Soos al die ander Serfonteins is Sasha lief vir sjokelade veral sjokeladekoek. Sy het dan ook al meer as een keer so ver gaan om n louwarm sjokeladekoek in die pan uit te dra en op te vreet. Ons moes die panne weggooi!

Verstaan my mooi ek het en sal nooit vir haar koek of sjokelade aanbied nie maar sy sal soos n stout kind met n blikkie konsensmelk n halwe kans gebruik en dan skoon siek wees daarna.

Punt is Sasha is ons hond, al sewe van ons en meer nog my twee jongstes sin wat my opstaantyd ‘n drukkie sal kom gee en dan klokslag vir Sasha gaan soek om haar ook môre te sê.

As die klein jakalsies dan kop uitsteek… sy die tuinslang opvreet of n tupperbak uit die kombuis wegdra om te kou… herinner ek my maar aan kinderarmpies om haar nek terwyl hul haar druk. Die blink in hul oë en haar vreugde in hul liefde al stertswaaiend.

Perspektief: Sasha met haar sagte bruin oë het ons wakker geblaf toe die garage oop gebreek is n ruk terug. Ons het haar gekies omdat sy nuuskierig en lewendig is en sy raak rustiger met die jare saam.

Sasha het gegroei op ons, die ouer lede van die gesin het haar net so lief soos die jongstes. Daar is net dae wat ek wens sy sien my ook as Alpha😉

Sy is deel van ons alle daagse, nog n takie op die huisdoengoedlys, wat elke dag moet gebeur.

Sy is een van ons beste alledaagse genades!

KIES

Kies lewe
Kies dit nou

Klankloos klink dit deur my hart
gedagtes, ideës
oomblikke van vreugde
tye van smart

Net as die lig verdonker
en die hemel val
mag die almintige knal
jou pad tydelik verlig

dan wonder ons oor jou glimlag
die skuiling waar bang
ingekerker grynslag
op gister se as

kies lewe
kies dit nou
my roep bly
kies lewe
my roep bly vir jou